پست ۲۱۰

پست ۲۱۰

هفته ای که گذشت یکی از سخت ترین دوران تحصیلیم رو پشت سر گذاشتم... موقع انتخاب واحد گفتم که وقتی به امتحانا برسم به غلط خوردن میوفتم انقدر که واحد برداشته بودم این ترم.

بارداری ، ماه آخر و همه دردای جسمی و روحی به کنار... فشار پاس کردن ۶ تا امتحان توی یک هفته پدرم رو درآورد.

جزئیات بیشتر درباره پست ۲۱۰

هفته، مرحله، کلاس، براش، داره

هوووف.... هر چی بود گذشت.

نمیدونم پاس میشم یا نه... ولی همین که از این مرحله رد شدم یعنی کسب مدال قهرمانی

تبریک لیلی بانو

بررسی کامل پست ۲۱۰

خب میریم مرحله بعد... هفته بعد یه سزارین داریم اونم برای سومین بار... که اگه از این یکی هم جون سالم به در بردیم مرحله بعد شب زنده داری های طولانی مدت برای بچه داریه...

و ترم جدید که قراره پایان نامه بردارم اگه بدن بهم:/

حدودا سه هفته ای میشه حسنا رو کلاسای مختلف میبرم و خیلی از این بابت خوشحالم...

نکات مهم پست ۲۱۰

سه تا کلاس شدن... چرتکه ، زبان ، ورزش

آبرنگ و شیرینی و اینا کنسل شد چون سن دخترم کم بود برای این چیزا درثانی به نظرم زیاد مهم هم نبودن. بعدا هم میشه این کلاس هارو ثبت نام کرد.

الان دارم باهاش چرتکه تمرین میکنم چون ظاهرا حجم زیادی از یادگیریش به تمرین توی خونه بستگی داره...

دخترم واقعا بزرگ شده... نمیدونم شایدم من یکم حساس شدم... وقتی نگاش میکنم انگار که یه تیکه از وجود خودم رو تماشا میکنم.

دیشب به شوهرم گفتم اگه یه وقت مردم هر چی که حسنا خواست براش بخر... نباید براش کم بزاری. میدونی دختر به مادرش نیاز داره... تا آخرین روز زندگیش.

نگران آینده اشم ، نگران اینکه من نباشم کی میخواد ببرتش کلاس، کی براش لوازم تحریر میخره ، کی یاد میگیره چه غذاهایی دوست داره... کی میدونه شبا باید بازوی منو بگیره تا بخوابه.

کی یادش میندازه مسواک بزنه، شربت آهن بخوره و هفته ای دو بار ببرتش حموم...

همه ی این نگرانی هارو از بابت پسرم هم دارم... ولی کمتر.

نمیدونم شاید چون میدونم راحت تر با نبود من کنار میاد، شاید چون پسره، احساساتش کمتره... بازیگوش تره، کوچیک تره... و....

میدونم این افکار برای این روزا طبیعیه و یکمم زیادی اغراق آمیزه... یکم که نه خیلی اغراق آمیزه...

ولی اینم جزئی از زندگیه... که بلاخره یه روز اتفاق میوفته.

چقدر حرف زدم...

فعلا